η εκδρομη

με τους αγαπητους μπερεκετη [kratimokatavasma] και κουκουζελη [aspripetraxexaspri] ,φτιαξαμε ενα μικρο-ας το πουμε ταινιακι-με λογο και μουσικη,βασισμενο σ ενα κειμενο του πετεφρη που μας αρεσε και των τριων,την εκδρομη.Bρισκεται σ ενα κοινο μπλογκ που φτιαξαμε για να το παμε,που λεγεται triaktini....εκει μπορει να το δει οποιος θελει,και να το σχολιασει-αν θελει-Εκει ειπαμε να βαζουμε κι οτι αλλο παρομοιο φτιαξουμε...[τωρα που πηραμε φορα!].... πολυ καλησπερα σας.

.. και ολιγη φθινοπωρινη ψυχαναλυση

Εδώ ημουνα, εδώ, προσπαθούσα να συνέλθω απ τα αλλεπάληλα πλήγματα και τις συμφορές που μας βρήκαν,ωστε να μπορέσω να περάσω και σε άλλα θέματα. Ενα απ αυτά , ειναι ο προβληματισμός μου για το μπλόγκινγκ κι εμένα... Την άνοιξη, εντελώς αυθόρμητα, περίπου σαν παιδί που ανακαλύπτει ενα καινούργιο παιχνίδι, μπήκα μέσα στην ιστορία αυτή , χωρίς να το πολυσκεφτώ . Ετσι κι αλλιώς, δεν είμαι ο τύπος που πρώτα σκέφτεται διεξοδικά και θεωρητικά πριν δοκιμασει κατι, γιατι απλούστατα , δεν καταλαβαινω τιποτα! [Ισως ειναι και η διαστροφη του επαγγελματος , δεν ξερω]. Πάντως εμπειρικά καταλαβαίνω και σταθμίζω.... Νομίζω οτι το μπλόγκινγκ τελικά ,δεν ειναι ακόμα για μένα. [Να μεγαλώσω πρώτα λίγο !] Τι έννοω; Ναι , με καταδιασκέδασε, τους μήνες που κράτησε η ενασχοληση μου μ αυτο,αλλα και με σκλάβωσε, μου δημιουργησε -αρκετα μεγάλη θα την ελεγα- εξάρτηση. Κάθε τρεις και λίγο εμπαινα να δώ ποιος μπήκε,ποιος βγήκε , τι θα γραψω, τι θ απαντήσω κλπκλπ , και αντι για '' ανοιγμα'' που ειχα φανταστει πως θα κάνω, ειχα καταντησει να νοιωθω οτι παιζω με μανια ''φρουτακια'' . Αν σε αυτα ,προσθεσει κανεις και το οτι γραφω ακομα με τα δυο δαχτυλα, καταλαβαίνει τι γινότανε....Βλέπω αλλους,που το ελέγχουν πολύ καλά το πράγμα...πολύ πιο ψύχραιμα, αλλά σε μένα δε λειτούργησε ετσι. Θέμα χαρακτήρα[ πού να σας εξηγώ....]Θεωρώ οτι προς το παρόν, αυτος ο πρώτος κύκλος, η'' πρώτη επαφή'', εκλεισε -αλλα οχι οριστικά-Εχει πολύ ενδιαφέρον το πράγμα, αξιζει νομιζω να το παιρνει κανεις στα σοβαρά. Σ όσους πέρασαν κι απο δω, σ οσους μου αφιέρωσαν λίγο απ το χρόνο τους διαβάζοντας και απαντώντας, ενα μεγαλο ευχαριστω.Καλο χειμωνα και καλη ανταμωση. Θα συνεχισω να σας παρακολουθώ , απο τη σκοτεινή πλατεία....

σσσσσσσστ!

Αιντε, πάμε να βυθιστούμε και λίγο στη σιωπή τώρα....Καλό καλοκαίρι σε ολους !

για να συνεχιστει το εργο

.Οι θερμοκρασίες του μυαλού είναι ψυχρές,στηνουν τα πράγματα απέναντι, σε απόσταση παρατηρησης,εκει που το χέρι δε φτανει.''Εν παροξυσμω αγάπης κατανοησωμεν αλλήλους''…πάνω στη σκηνη,που είσαι συγκεντρωμένος μόνο σε ότι συμβαίνει εκείνη τη στιγμη,που η καρδιά χτυπάει πιο γρηγορα,που τον άλλον τον έχεις ανάγκη με τον πιο κυριολεκτικό τρόπο, για να συνεχιστεί το έργο, τα πραγματα,όλα,αποκτουν άλλο μεγεθος το πραγματικο τους ισως…εχουν περασει απειρα χρονια,κι όμως ακόμα θυμαμαι ένα αγγιγμα χεριων στη σκηνη,παντα τα δικα μου ήταν κρυα,παντα τα δικά της ζεστά…κάθε μερα,την ιδια πάντα ωρα,επανερχοταν η αίσθηση αυτή,ωσπου στο τελος,επαψα να εχω πια χέρια,ηταν τα χερια μας που μιλαγαν από μόνα τους τα ζεστακρυα μας χερια,που πιανόντουσαν σφιχτα ,ηταν η Σονια κι η Ελενα,που για μια στιγμή,για μια στιγμη μονο, ειχαν ξεχασει αυτά που τις χωριζαν κι ειχαν γινει ένα…

αν-επίκαιρα ποιήματα-Σοφία Κολοτούρου

Βρήκα τυχαία στο βιβλιοπωλείο,μιά συλλογή ποιημάτων αυτής της ποιήτριας,που κυκλοφόρησε πρόσφατα.[Γεννήθηκε 1973, Αθήνα, λεει το βιογραφικό της] .Μ άρεσε. Νά ένα ποιήμα της-ενδεικτικά-...

Κρυπτοκτονία

Κρυπτοκτονία. Μαζεύω ένα πρωί τα πράγματά μου πείθω τους γύρω ότι έχω σκοτωθεί, εξαφανίζομαι από κάθε συντροφιά μου και κάθε σχέση, κοντινή ή δικτυακή. "Αγνοείται" ή "πέθανε" γράφει η ταυτότητά μου καθώς γυρεύω τη ζωή μου απ' την αρχή.

"Ναι, το βαρέθηκα", τους λέω "το παραμύθι να γίνω κάποιος και να φτιάξω τάχα -τα στερεότυπα που τρέφουνε τα πλήθη- να φύγω θέλω, να χαθώ μονάχα κι ότι παλιό να σβήσει μες τη λήθη μια νέα ζωή να ζήσω ήθελα να 'χα".

Και μου είπανε: "μπορείς ν' αλλάζεις πάντα, να φεύγεις κι όμως να είσαι εδώ- κάποια ταυτότητα άλλαξε ή κράτα, για μας δεν συμβολίζεις αριθμό. Το δρόμο πάρε, αυτή η την άλλη στράτα, η αγάπη μας σημείο σταθερό".

Χρόνια και χρόνια η αγάπη ειν' το σημείο -αρχή του κόσμου, τέλος του παντός. Περιστρεφόμαστε ένας ένας, δυο δυό σ' ένα παιχνίδι των σκιών και του φωτός ρόλους αλλάζοντας συχνά και προσωπείο δεν είμαστε ορισμένοι, ούτε αριθμός.

Κι όποιος μπορεί τους χίλιους ρόλους ν' αγαπήσει με χίλια πρόσωπα να μας αποδεχτεί, προς τον πυρήνα μαλακά θα μας ωθήσει, στο τέλος μας -στην κεντρομόλο αρχή.

23/6/2000

θρίλερ στο διάλειμμα.

Βλέπω μια παράσταση,ωραία και καλά...Με σταματάει στο διάλειμμα κύριος,και με υφος- λιγο προσβεβλημένο να το πώ...λίγο αυστηρό- μου λέει: Kυρία Λαζαριδου καλησπέρα.Ημουν προχτες στην παράστασή σας. Εγω: A μαλιστα... Εκεινος: Μά γιατί το κάνατε αυτό;΄ Εγω[ψελλίζοντας] Ποιο;΄ Εκεινος: ημασταν μια παρέα θεατρόφιλων,κι αυτό σχολιάζαμε ολοι μετά, ολοι εμεις που τόσα χρόνια εχουμε συνηθίσει το υφος,την αισθητική σας...αυτή η παράσταση ηταν εκτός! Κι αυτό το [εδώ εψαχνε τη λέξη]...ιδίωμα που χρησιμοποιούσατε...συγγνωμη κιόλας για την παρατήρηση.. Είπα κάτι τού τύπου'' Τι να σας πώ, σεβαστή η γνώμη σας,αλλα διαφωνώ, εμένα μου αρεσε αυτό που έκανα, γι αυτό εξ αλλου το έκανα...'' κι απομακρύνθηκα. Τρέχοντας. Συμβουλές προς φιλοθεάμον κοινό: 1.Αφηστε τον καλλιτέχνη στην τρέλα του. 2. Κρατήστε για τον εαυτό σας και τους φίλους σας, τα θετικά κι αρνητικά σχόλια [Ετσι κι αλλιως θα υπάρχουν κι απο τα δύο ακόμα και στό απόλυτο αριστούργημα] εκτος εαν ζήτε απο τη δουλειά αυτή[ αν ειστε δηλαδή επαγγελματίας κριτικός] η εαν ερωτηθείτε. .3. Μή ξεχνάτε πως ο καιρός του σχολείου εχει παρέλθει, και μην κάνετε παρατηρήσεις. Κανείς δεν οφείλει να απολογηθεί. 4. Μπορεί εσεις να εχετε κάπου κατατάξει μέσα σας τον τάδε η δείνα καλλιτέχνη,[να θέλετε π.χ. να τον βλέπετε να παίζει εσαέι τη Μπλάνς Ντυμπουά με δάκρυ κορόμηλο] αλλα συγκρατείστε το φαντασιακό σας! Ισως κι αυτός ο έρμος κατι να ψάχνει, κατι άλλο απ αυτό που εσεις εχετε στο μυαλό σας. Δώστε του λίγη ευρυχωρία , λίγο τόπο μέσα σας να σας εκπλήξει, να εκπλαγεί ....να παραμείνει με δυο λόγια ζωντανός κι οχι η αγαπημένη σας -εστω-μούμια...5. Και κυρίως: KEEP COOL .Μη ξεχνάτε,μια παράσταση ηταν μόνο, οχι το τέλος του κόσμου!

Ενα ποιημα,και καποιες -ισως λιγο απλοικες,αλλα δεν πειράζει-σκεψεις

Μα τι ωραία που ειναι τα ποιήματα....Διαβάζεις μερικές φορές κάτι,μιά φράση,και σου εξηγεί τον κόσμο μ ενα τρόπο τόσο βαθύ,τόσο απόλυτο...Διάβασα ας πουμε προχτές,ενα ποιήμα που π οτι φαίνεται ειναι πολύ γνωστό ,[αλλα που εγω δεν το ηξερα] ,και πραγματικά αλλαξε ολη μου τη μέρα,ηταν σα να ''δικαιώθηκε'' μέσα μου μια φωνή, να βρήκε τα λόγια ...Ειναι στα αγγλικά,δεν μπόρεσα να βρώ μετάφραση,και δεν τόλμησα φυσικά να το επιχειρήσω εγω... Ειναι του W.WORDSWORTH .Mιλάει για κάτι που δεν περιγράφεται ευκολα...για το πως χοροπηδάει,τινάζεται,λαχταράει μερικές φορές η καρδια για πράγματα που το μυαλό δεν μπορεί να τα δεχτεί,η που θεωρουμε οτι ειναι ανεδαφικά,που δε χωράνε μεσα στον κοσμο της πραγματικότητας.....Κι ομως,αυτό το πετάρισμα,που οταν ειμασαν πιο μικροί ηταν ισως η φυσική μας κατάσταση, μπορει να ειναι οτι πιο αληθινό περιέχει αυτό το -κατα τ αλλα- ψοφίμι που κουβαλάμε...Μπορεί να ειναι ο ιδιος ο Θεός μεσα μας....

My heart leaps up when I behold A rainbow in the sky: So was it when my life began; So is it now I am a man: So be it when I shall grow old, Or let me die! The child is father of the man; [το παιδι ειναι ο πατέρας του ανθρώπου....] And I could wish my days to be Bound each to each by natural piety.