Ειναι κάποιοι άνθρωποι- σημαδούρες .
Λίγοι , πολύ λίγοι .
Ανθρωποι ανεπίκαιροι , αθέατοι .
Πολλές φορές παρεξηγημένοι .
Λές κι έχουν ξωμείνει - εν μέσω επικαιρότητας - νά δείχνουν τό ''σημείο'' , σ οσους κανένα σημείο δέν ψάχνουν. Μόνο καί μόνο γιά νά μή χαθεί οριστικά η γεωγραφική του θέση , σε περίπτωση πού κάποιος θά θελήσει μιά μέρα νά τό ψάξει. Αυτοί οι ανθρωποι , ηταν πάντα οι ηρωές μου , οι δάσκαλόι μου. Καί σ αυτούς ενοιωθα πάντα οτι δίνω λογαριασμο -οτι κι αν κάνω- Τώρα θά μού πήτε πόυ μούρθε αυτό...Λόγω γρίππης [οχι, οχι τών χοίρων] εμεινα σε τράνς στόν καναπέ καί είδα τηλεόραση.....Τί ηταν αυτο.....είδα μοντέλα νά δηλώνουν σοβαρά '' είμαι όμορφη κι αυτό βγαίνει απο μέσα μου '' , είδα στήν εκπομπή του Λαζόπουλου τήν Καλομοίρα νά τραγουδάει χαρωπά το '' ειμαστε δυό , είμαστε τρείς '' του Μίκη Θεοδωράκη , και τί δέν είδα....ολο τό λαιφσταίλ καί τό μέην στρήμ νά μαίνεται....ας μήν επεκταθώ , δέν θέλω νά γίνω κακιά....
Εκτός από γρίππη , κόντεψα νά πάθω καί κατάθλιψη. Κι επειτα , επειδή κατά βάθος είμαι άνθρωπος αισιόδοξος, ήρθε αυτή η γλυκειά σκεψη -αντίδοτο , να γεμίσει τή σιωπή τής νύχτας και την ιδιωτική μου [ ελεύθερη ] οθόνη ...
